.

คำเตือน เอนทรี่นี้ พล่ามยาวมากค่า

.

ก่อนอื่น ขอขอบคุณทุกท่านที่มาเยี่ยมชม บล๊อกของอาโอย หรือนัทตี้คนนี้ตลอดมานะคะ

ท่านทั้งหลายที่เข้ามา คงจะเห็นเจ้า background หรือ banner ที่เปลี่ยนไปแปลกตา มองไปมองมา เหมือนเราหลงตัวเองรึเปล่า เอารูปตัวเองมาขึ้นไว้เต็มบล็อกไปหมดเลย

ไม่ใช่ค่ะ ไม่ใช่ อย่างเพิ่งเข้าใจผิด

ถ้ามองดูดีๆ ทุกรูป เป็นรูปที่เราใส่ชุดคอสทั้งหมด

หลายๆคนคงเดาได้แล้วว่า การอัพบล็อก เอนทรี่นี้เกี่ยวกับการคอสแน่นอน

(ปกติก็เกี่ยวกับคอสหรือไม่ก็เป็นเอนทรี่บ๊องส์ๆอยู่แล้วนิ อิอิ)

.

.

ย้อนกลับไปเมื่อกว่า 8 ปีที่แล้ว

.

.

เป็นครั้งแรกที่ ได้รู้จักการ์ตูน

.

.

หรือว่าย้อนกลับไปเมื่อ 6 ปีที่แล้ว

.

.

เป็นครั้งแรกที่รู้จักบอร์ดการ์ตูน

เป็นครั้งแรกทีมีเพื่อนที่ไม่เคยเห็นหน้า ไม่เคยได้ยินแม้แต่เสียง

หมายเหตุ เป็นครั้งแรกที่รู้จัก Y กร๊ากกกกก เกี่ยวกันมั้ยเนี่ย!!!!!

.

.

เข้าเรื่องๆๆ!!!!

.

.

สำหรับเอนทรี่นี้

เราจะย้อนกลับไปแค่ 4 ปีที่แล้ว

วันนี้ เวลานี้ เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม พ.ศ. 2545

วันที่ ได้รู้จักกับการคอสเพลย์ครั้งแรก

ในงาน คริมสันปาร์ตี้ 2002

.

.

การคอสครั้งแรก ทั้งเขิน กลัว อาย......กลัวสายตาที่คนอื่นจะมอง

แต่พอได้เข้ามาร่วมในงาน

.

.

สิ่งต่างๆหายไป มีแต่ความสนุก เสียงหัวเราะ รอยยิ้ม

.

.

ทำให้เราค้นพบบางอย่างว่า

นี่เป็นความสุขที่เราหาอยู่หรือเปล่า

.

.

เราพอใจกับมันหรือเปล่า

.

.

หรือ....มันเป็นแค่ความสนุกชั่วคราวของเด็กที่ยังไม่รู้จักโลกดีพอคนนึง

.

.

คำถามนี้ ไม่มีคำตอบ

.

.

แต่เวลาที่ผ่านมาตลอด 4 ปี เป็นคำตอบที่ดีที่สุดให้กับเด็กที่ไม่รู้จักโลกคนนั้น

.

.

ว่า....เขาพบในสิ่งที่เป็นตัวของเขาเองแล้ว

.

.

หลายๆคนอาจมองว่า คอสเพลย์เป็นเรื่องไร้สาระ

แค่คนเอาชุดประหลาดๆมาใส่ เดินไปเดินมา ให้คนมาขอถ่ายรูป.....

อยากบอกว่า มันไม่ใช่เลย!!!.....

.

.

คอสเพลย์ ไม่ใช่ว่า จู่ๆก็จะมาคอสได้...

เรามีการเตรียมตัว

เตรียมหาชุด หาเครื่องประดับ หาออฟชั่น

ทำทุกอย่างเพื่อที่จะสวมบทบาทในตัวละครที่แต่ง

.

.

มันก็เป็นเหมือนต่างการแสดง ที่เราต้องสวมบทเป็นคนๆนั้น

ไม่ว่าจะเป็นละคร ภาพยนตร์ บัลเล่ย์ มายากล.....

ที่ทุกคนมีบท มีบุคลิกที่แตกต่างกันไป....

.

.

สำหรับคำถามที่หลายๆคนถามเรามาว่า

คอสไปทำไม?

.

.

เรามักจะยิ้มให้เค้า

.

และไม่ต้องตอบอะไร แต่เราได้ถามเค้ากลับ....

งานอดิเรกคุณคืออะไร?

.

ฟังเพลงรึเปล่า ไม่ว่าจะเป็นเพลงญี่ปุ่น เกาหลี ฝรั่ง

หรือคุณจะเล่นฟุตบอล บาสเก็ตบอล กีฬาต่างๆ

ถ้าไม่ชอบออกกำลังกายก็ดูทีวี เล่นเกม

แม้กระทั่งการทำงานบริการช่วยสังคม

.

.

มันก็เหมือนกันล่ะคะ แค่เรามีความชอบที่ต่างกัน

มันเป็นงานอดิเรกของเรา

ทำไมคนถึงต้องสะสมแสตป์ ทั้งๆที่แสตมป์เอาไว้ส่งไปรษณีย์

มีรูปสวยๆไป ก็ทำได้แค่ส่งไปรษณีย์มีค่าแค่ตามราคาบนป้าย

แล้วทำไม ชุดลายแสตป์บางชุดถึงหายาก ราคาสูงกว่าราคาป้ายบนตัวของมันเสียอีก

.

.

เพราะมัน มีคุณค่าในตัวของมันเอง

.

.

คอสเพลย์ก็เหมือนกัน คอสทำไม

มันเป็นงานอดิเรก ทำแล้วมีความสุข(สั้นๆง่ายๆได้ใจความแต่ความหมายลึกซึ้ง)

.

.

ถ้าถามว่าทำไปได้ประโยชน์อะไร

คุณก้อลองมองย้อนกลับไปซิคะว่า

สิ่งที่ทุกคนทำล้วนมีเหตุผล!!!

.

เหตุผลที่ไม่ใช่ข้ออ้าง

.

.

แล้วสะสมแสตป์ได้ประโยชน์อะไร

.

.

หรือแม้แต่การเลี้ยงสุนัข คุณจะเลี้ยงมันไปทำไม ในเมื่อเหนื่อยก้อเหนื่อย ต้องมาดูแล คอยให้ข้าวให้น้ำ

แต่มันก็อยู่กับคุณ เป็นเพื่อนแท้ให้กับคุณไม่ใช่หรอ

.

.

เราคอสเพลย์ เสียเงิน ต้องให้เวลา ต้องไปนั่งหาผ้า แกะแบบ ตัดชุด ทำพร๊อพ

แต่มันให้อะไรเรากลับมาบ้างละคะ เราสนุกใช่มั้ย

เราได้แสดงให้เห็นใช่มั้ย ว่าการคอสนั้นน่ะ ไม่ได้ทำกันขึ้นมาง่ายๆนะ ใจไม่รักจะทำทำไม เพราะเรารักมัน จึงยอมทุ่มเทเพื่อมัน

.

.

เรากินเพราะต้องการมีชีวิตอยู่ .......

เราเลี้ยงสุนัขเพราะผูกพัน

เราทำบางอย่างเพราะจำเป็น ..

แล้วเรามีจุดยืนที่ต่างกันตรงไหน..

.

.

.

การที่ผู้ใหญ่เค้ามองว่า พวกเราแต่งคอสเพลย์เป็นเรื่องไร้สาระ

แล้วการที่ผู้ใหญ่ดื่มเหล้าล่ะ ก็เป็นเรื่องไร้สาระเหมือนกันรึเปล่า

ยิ่งดื่ม ยิ่งมึนเมา ยิ่งดื่มยิ่งรู้สึกสบาย .....

.

.

แล้วมันเป็นความสุขรึเปล่า....

ความสุขที่ไม่สร้างความเดือดร้อนให้ใคร

.

.

ไอน์สไตน์เคยกล่าวไว้ว่า "จินตนาการสำคัญกว่าความรู้"

เมื่อใดที่คุณเห็นว่าการ์ตูนเป็นเรื่องไร้สาระ คุณก้อหมดซึ่งจินตนาการ ปรัชญากลุ่ม เซอร์บีลัส

.

.

ที่เราคอสมาตลอด 4 ปี

เพราะเป็นความรับผิดชอบต่อใจของตัวเอง ที่จะรักและทำในสิ่งที่ชอบ โดยไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน

.

.

ไม่เคยเสียใจเลยกับการได้คอส

ชุดนับสิบ ที่มีอยู่ในตู้เสื้อฟ้า เหล่าออฟ&พร๊อพที่ทำขึ้นมากองไว้อยู่ตรงมุมห้อง เจ้าหัววิกที่ทำให้หลอนทุกครั้งเมื่อเจอมันแขวนอยู่หลายๆหัวตามที่ต่างๆในบ้านรูปทุกรูปที่เก็บไว้

ทั้งหมดนี้ คุ้มค่ากับเงินที่ลงทุนไป

เพื่อให้กับสิ่งที่ไม่มีวันหาซื้อที่ไหนได้

ไม่มีวันโอนให้ใครได้

นั่นคือ

.....ความสุขใจ.....

ที่อยู่ในความทรงจำตลอดมา และตลอดไป.........

เหมือนอัลบั้มรูป เหมือนไดอารี่ ที่เป็นสิ่งที่คอยเตือนตัวเองอยู่เสมอว่า

จงรับผิดชอบ ต่อใจของตัวเอง

จินตนาการไม่มีวันสิ้นสุด

ตราบใดที่ยังมีลมหายใจอยู่

จงมีความสุขตลอดไป

.

.

credit : รูปจากล้องของทั้งตัวนัทตี้เอง และตากล้องคนอื่นด้วยค่ะ

พี่เอก,พี่ชูระ,jinnjinx,maya_jule

(ขอโทดนะคะ คือสูบมาเยอะ จำไม่ได้ว่า เอามาจากที่ไหนบ้าง)

ปล. ความจิงอยากใส่รูปมากกว่านี้ แต่ ทำไม่ทันค่ะ ของสำหรับครบรอบก้อทำไม่ทัน ฮือๆๆๆๆ

พรุ่งนี้จะคอสฉลองการคอสครบรอบ 4 ปี ที่งานวิบูลย์กิจนะคะ

ไปเจอกันคร่า