หลายๆคนอาจจะดูบล๊อกคนอื่น คนนู้น มาหลายๆบล๊อกแล้ว

อยากเปนคนหนึ่งที่พูดไว้ตรงนี้ว่า

งานโคโคโระเปนงานที่จัดได้ดีมาก

งานนี้ทำอะไรให้กับพวกเราไม่สำคัญ แต่งานนี้ได้ทำอะไรให้กับสังคมจริงๆ

เงินทั้งหมดรวมกว่า 114k

ไม่ว่าที่จะได้จากการบริจาค

จากค่าคนเข้าชมงาน

จากค่าบูธขายของ

หรืออะไรก้ตามแต่ศรัทธาของคนที่มาร่วมงาน

ทั้งหมดได้สมทบเข้ามูลนิธิของโรงพยาบาลเซนต์หลุยซ์ทั้งสิ้น โดยไม่หักค่าใช้จ่าย

ที่มา : http://comiconroad.exteen.com

(ถ้ามีข้อมูลอารายผิดไป ขอโทดด้วยนะคะ ความจำมะค่อยดี)

งานนี้ถูกจัดที่ชั้น 11 อาคารรวมจิตเพียรธรรม เปนห้องประชุม(ใช่ป๊ะ)

จากจำนวนคนที่มาร่วมเข้าออกงานรวมกว่า 1500 ชีวิต (ซึ่งบางคนก้อไม่ได้อยู่ตลอดงานน้า มีเข้ามีออก)

ถามว่าคนเยอะ เบียดมั้ย ในความรู้สึกของเรา ตอบว่า ไม่

ทำไมน่ะหรอ ไม่รู้สิ (งานอื่นยิ่งกว่านี้อีก)

แถมแอร์ยังเย็นสบายอีกต่างหาก

เลเยอร์หลายๆคนก้อหามุมหลบมุมนั่ง ตามประสา นั่งชิดๆกำแพงไป(แต่จะดีมากๆคือ ไปนั่งแล้วเกบทำความสะอาดให้เรียบร้อยด้วยเด้อ ไม่งั้นเด๋วเค้าไม่ให้เรามาใช้สถานที่อีก)

หลังจากลับมาจากงานนี้ รู้สึก(ไปเองคนเดียวรึเปล่า) ว่าได้บุญ

หลายๆคนมีความสุข อิ่มเอิบใจกับงานนี้รึเปล่า เราไม่รู้ แต่เรารู้อย่างนึงว่า..

หลังจากนี้ไปไม่อ่านมะเปนไรนะคะ จู่ๆเราแค่อยากเขียนขึ้นมาในวันที่พิเศษแบบนี้เท่านั้นเอง

งานนี้ตรงกับวันเกิดเรา

ตอนเช้าเราไปไหว้คุณพ่อคุณแม่ก่อนออกจากบ้าน

เรากอดท่าน หอมแก้มท่าน ขึ้นไปนอนบนเตียงข้างๆ รอท่านตื่น

เราไม่ต้องจำเป็นที่จะแสดงความรักให้ท่านเฉพาะวันคล้ายวันเกิดของเรา

แต่เราแค่ให้ความรู้สึกพิเศษกับวันนึงๆเท่านั้นเอง

ระหว่างเรากับพ่อ

พ่อไม่ค่อยอยู่กับเรานัก เรามักใช้เวลาอยู่กับแม่

พ่อไม่ได้ไปได้ดีด้วยกันกับแม่ แต่...

พ่อยังอยู่กับเรา

พ่อเราเองก้ไม่ได้รู้นักว่าเรา เปนเลเยอร์คนเดียวที่รักและชอบมันมากแค่ไหน

พ่อตื่นแต่เช้า ลุกไปอาบน้ำทั้งๆงัวเงีย พาเรากับพี่ไปส่งที่บ้านเพื่อน เพื่อเตรียมตัวไปงาน

พ่อไปนั่งรอเราเตรียมตัว

พ่อนั่งรอมาไม่ต่ำว่า สามชั่วโมง เพื่อไปส่งเราที่งาน

พ่อช่วยเราถือของ ถือชุด ไปงาน

พ่อโทรถามว่าเราถึงงานรึยัง

พ่อบอกว่า ถ้าจะกลับเมื่อไหร่ โทรบอกนะ จะมารับ ระหว่างในงาน....

พ่อโทรมาถามว่า สนุกมั้ย เปนยังไงบ้าง

พ่อไม่ได้บอกคำว่า รัก แต่ทุกๆคำที่...

พ่อบอก พ่อห่วง นั่นแหล่ะสิ่งที่...

พ่ออยากจะบอก...คงจะเป็น.. พ่อรักลูกนะ

พ่อทำให้เราเปนคนที่พิเศษยิ่งกว่าใคร.....

ระหว่างเรากับแม่

แม่อยู่กับเรา

แม่คอยดูแลเรา

แม่ตื่นเช้าทุกวัน ปลุกให้เราตื่น

แม่บางครั้งก้อไม่ปลุกปล่อยให้เรานอน เพราะแค่อยากให้เรานอนพักได้อีกซักนิดก้อยังดี

แม่อยากให้เราสบาย

แม่คอยหุงหาอาหาร ถ้าอยากจะอวด คงจะบอกว่า แม่เราเนี่ยทำอาหารอร่อยที่สุดเลย

แม่ถามว่า หิวมั้ยลูก เหนื่อยมั้ยลูก นั่นคือคำบอกรักของแม่

แม่อยากให้เราเรียนเก่งๆ สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่ดี มีงานทำ

แม่ส่งเสียให้เรียน ทั้งวิชาการ และนันทนาการ เพราะ.....

แม่อยากให้เราได้ดี

แม่อยากเหนลูกตัวน้อยๆ ที่ตัวเองเปนผู้สร้างขึ้นมา มีอนาคตที่กว้างไกลยิ่งกว่าตัวเอง

แม่บอกว่า ลูกเปรียบเสมือนแก้วตาดวงใจของแม่

ใจของลูก

ลูกรู้ว่าพ่อกับแม่ไม่ได้เลี้ยงลูกเปนอาชีพ

ลูกเกิดจากความรักของพ่อและแม่

ลูกไม่ได้เกิดจากความ....สนุกของพ่อและแม่

(เอ่อ เซนเซอร์ไว้กลัวรับกันไม่ได้นะ)(Alt + a)

ลูกเติบใหญ่ได้ในวันนี้เพราะ พ่อและแม่

ลูกได้เรียนรู้หลายๆสิ่งจากพ่อและแม่

ลูกคนนี้จะทำเพื่อ พ่อและแม่

พ่อแม่ของเรา เรามักจะพูดอย่างภาคภูมิใจกับเพื่อนๆไม่ว่าใครก้อตามว่า

พ่อแม่ของเราทั้งคู่ เรียนจบ ป.7

ทำไม ทำไมถึงน่าภูมิใจ

พ่อแม่เรียนน้อย แต่ท่านส่งเสียเราจนจะจบม.ปลาย ตอนนี้เราเรียนมีความรู้สูงกว่าท่านอีก

พ่อแม่มีลูกตั้งสามคนนะ ไม่ได้มีแค่เราคนเดียว (เราเปนคนที่สอง)

พ่อแม่มีความรู้เพียงหางอึ่ง แต่เกบเงินสร้างบ้าน ทำให้เราได้อยู๋อย่างสุขสบาย

พ่อแม่ไม่ได้เรียนจบปริญญา ไม่ได้ไปศึกษาต่อต่างประเทศ

ทั้งๆคนที่ลูกคนโตกำลังศึกษาปริญญาตรี และเคยไปเปนนร.แลกเปลี่ยนที่อเมริกามาแล้ว

พ่อแม่ทำงานอย่างหนัก หวังแค่อยากให้ลูกได้ดี สุขสบาย

พ่อแม่ไม่อยากให้ลูกต้องมาลำบาก

พ่อแม่รักลูกทุกคนนะ ไม่มีหรอกถ้า..

พ่อแม่ไม่รัก เราคงไม่มีแขนขา ไม่มีร่างกายที่โต ไม่มีความรู้จวบจนถึงทุกว่านี้หรอกนะ

สุดท้ายหนูอยากบอกว่า หนูรักป่าป๋า หม่าม้านะ

อ่ะๆๆ กลับมาเข้าเรื่องกันดีกว่า

เขียนซะยาวเลย.....

งานนี้เราก้ออิ่มบุญไปกันอย่างล้นหลาม เอิ้กๆๆๆๆ

งานโคโคโระเปนงานที่ทำให้หลายๆคนมองงานการ์ตูนเปลี่ยนไปนะ

งานการ์ตูนยังทำประโยชน์ให้กับคนได้

ไม่ใช่แค่งานที่รวมคนที่รักอะไรเหมือนๆกัน มาอยู่ในที่ๆเดียวกัน

แต่เปนงานที่รวมใจของคนหลายๆคนมาอยู่ด้วยกันต่างหาก

จากใจของสต๊าฟงานโคโคโระ

จากใจจริงๆค่ะ จากใจสต๊าฟกลุ่มแรกๆเลย ที่ได้เห็นงานโตมาจากความคิดเล็กๆของพี่ลูธิเอนผู้จัด ได้รับรู้ถึงความรู้สึก"มันจะล่มไหมวะ" "มันจัดยังไงวะ" และ "มันต้องทำยังไงวะ" ด้วยความใหม่สดของพวกเรา
จนถึงความรู้สึกในวันนี้...นับจากการจองบูธที่ลุ้นกันแทบตายว่าจะมีคนจองไหม...จนถึงวันที่เริ่มมีคนมาจอง จนถึงวันที่ปิดจอง (ดีใจแทบตายมีคนไว้ใจมาจองด้วย)...จนถึงวันนี้ว่าจะมีคนมาไหม
กับภาพที่คนเต็มงาน จากที่กลัวว่าที่กว้าง...เราจะได้เห็นแต่ความโหวงเหวง กลายเป็นว่าคนคับคั่ง
กับภาพที่ทุกท่านพยายามยื่นมือช่วยเหลือ ช่วยกันอย่างเต็มที่...งานนี้เหนื่อยจริงๆค่ะ แต่จบงานด้วยความปลื้มสุดๆของสต๊าฟจริงๆ
ขอบคุณมากค่ะ ดีใจจริงๆที่ได้มาเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งดีๆเหล่านี้

อ่านนี้คัดมานะงับ เอามาไม่หมด....

ที่มา : http://www.pantip.com/cafe/chalermt...3/A4329783.html

และอย่างที่บอกงานนี้ไม่มีการหักค่าใช้จ่ายใดๆทั้งสิ้นเพราะ พี่ลูธิเอนเปนคนออกเองทั้งหมด

ขอขอบคุณงามๆอีกซักรอบที่จัดงานดีๆอย่างงี้มาให้เราได้มาใช้เวลาร่วมกันค่ะ